İSTANBUL’U DİNLİYORUM

13 Nisan 1914′te İstanbul Beykoz’da doğar Orhan Veli Kanık. Çocukluk yılları Cihangir, Beykoz, Beşiktaş gibi semtlerde geçer. İlkokul dördüncü sınıfa kadar Galatasaray Lisesi’nde okur. Beşinci sınıfa geçtiğinde ise İstanbul’dan ayrılır. Liseyi bitirinceye kadar Ankara’da kalır. Üniversite için yeniden İstanbul. Sonra üniversiteyi bitirmeden yeniden Ankara. 14 Kasım 1950 yılında hayata veda edinceye kadar kendisi Ankara’dadır ama gönlü, gözü kulağı İstanbul’da . Yaşamının büyük bölümü Ankara’da geçmiş olsa da İstanbul bir başkadır Orhan Veli için. İstanbul hep özlenir, aranır , hayal edilir. BU yüzdendir ki İstanbul’a şiirlerinde bolca rastlanır.

istanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı
önce hafiften bir rüzgar esiyor;
yavaş yavaş sallanıyor
yapraklar, ağaçlarda;
uzaklarda, çok uzaklarda,
sucuların hiç durmayan çıngırakları
istanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı.

istanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı;
kuşlar geçiyor, derken;
yukseklerden, sürü sürü, çığlık çığlık.
ağlar çekiliyor dalyanlarda;
bir kadının suya değiyor ayakları;
istanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı.

istanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı;
serin serin kapalıçarşı
cıvıl cıvıl mahmutpaşa
güvercin dolu avlular
çekiç sesleri geliyor doklardan
güzelim bahar rüzgarında ter kokuları;
istanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı.

istanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı;
başımda eski alemlerin sarhoşluğu
los kayıkhaneleriyle bir yalı;
dinmiş lodosların uğultusu içinde
istanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı.

istanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı;
bir yosma geçiyor kaldırımdan;
küfürler, sarkılar, türküler, laf atmalar.
birşey düşüyor elinden yere;
bir gül olmalı;
istanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı.

istanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı;
bir kuş çırpınıyor eteklerinde;
alnın sıcak mı, değil mi, biliyorum;
dudakların ıslak mi, değil mi, biliyorum;
beyaz bir ay doğuyor fıstıkların arkasından
kalbinin vuruşundan anlıyorum;
istanbul’u dinliyorum.

ORHAN VELİ KANIK